آشنایی با شخصیت مرزی و راهکارهای کنترل آن

آشنایی با شخصیت مرزی و راهکارهای کنترل آن

آشنایی با شخصیت مرزی و راهکارهای کنترل آن

اختلال شخصیت مرزی نوعی اختلال سلامت روان است که بر نحوه تفکر و احساس فرد نسبت به خودش و دیگران تأثیر می گذارد و باعث اختلال عملکرد در زندگی روزمره ی او می شود و شامل موضوعات مربوط به تصویر فرد از خودش، مشکل در مدیریت احساسات و رفتار و الگویی از روابط ناپایدار است.
فردی که دچار اختلال شخصیت مرزی است، ترس شدید از ترک یا بی ثباتی دارد و ممکن است در تحمل تنها بودن مشکل داشته باشد. با این وجود عصبانیت نامناسب، بی انگیزگی و نوسانات مکرر خلقی ممکن است دیگران را از او دور کند، با وجود این که او می خواهد روابط دوست داشتنی و ماندگار داشته باشد.
اختلال شخصیت مرزی معمولاً در اوایل بزرگسالی شروع می شود. به نظر می رسد این وضعیت در میانسالی دچار کاهش شده و ممکن است به تدریج با افزایش سن بهبود یابد.
اگر اختلال شخصیت مرزی دارید، ناامید نشوید. بسیاری از مبتلایان به این اختلال با گذشت زمان با درمان بهتر می شوند و می توانند زندگی رضایت بخش را یاد بگیرند.
علائم
اختلال شخصیت مرزی بر نحوه احساس خود نسبت به خود، نحوه ارتباط شما با دیگران و نحوه رفتار شما تأثیر می گذارد.
علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
– ترس شدید از رها شدن وتنها ماندن، حتی تصمیم به اقدامات شدید برای جلوگیری از جدایی گرفته شود یا حتی تصور جدایی نیز چنین رفتار هایی را در فرد برانگیزد.
– الگویی از روابط شدیداً ناپایدار، مانند ایده آل تصور کردن شخصی در یک لحظه و ثانیه ای بعد اعتقاد داشتن به این که شخص به اندازه کافی به او اهمیت نمی دهد یا بی رحم است.
– تغییرات سریع در هویت و تصویر خود که شامل تغییر اهداف و ارزش ها می شود و خود را بد می پندارد یا به نظرش او اصلاً وجود ندارد.
– دوره های پارانویا (حمله ترس) ناشی از استرس و از بین رفتن ارتباط فرد با واقعیت، از چند دقیقه تا چند ساعت ادامه دارد.
– رفتار تحریک آمیز و پرخطر مانند قمار، رانندگی بی پروا، رابطه جنسی نا امن، خالی کردن عطر و اسپری، پر خوری مواد غذایی یا سوء مصرف مواد مخدر، یا استعفا دادن از یک کار خوب یا پایان دادن به یک رابطه مثبت
– تهدیدات خودکشی یا آسیب به خود، اغلب در پاسخ به ترس از جدایی یا طرد شدن
– نوسانات گسترده شخصیتی از چند ساعت تا چند روز به طول می انجامد که می تواند شامل خوشحالی شدید، تحریک پذیری، احساس شرم و اضطراب باشد.
– احساس پوچی مداوم
– عصبانیت نامناسب، طعنه زدن یا رفتار بی ادبانه و تلخ داشتن یا درگیر دعوا و نزاع گشتن
علل
مانند سایر اختلالات سلامت روان، علل اختلال شخصیت مرزی کاملاً درک نشده است. علاوه بر عوامل محیطی – مانند سابقه کودک آزاری یا مورد بی توجهی واقع شدن – اختلال شخصیت مرزی ممکن است به این موارد مرتبط باشد:
ژنتیک: برخی مطالعات درباره دوقلوها و خانواده ها نشان می دهد که اختلالات شخصیتی ممکن است به ارث برده یا به شدت با سایر اختلالات سلامت روان در بین اعضای خانواده همراه باشد.
ناهنجاری های مغزی: برخی تحقیقات تغییرات در مناطق خاصی از مغز را درگیر در تنظیم احساسات، تکانشگری و پرخاشگری نشان داده اند. علاوه بر این، برخی مواد ترشحی از مغز که به تنظیم خلق و خو کمک می کنند، مانند سروتونین، ممکن است به درستی کار نکنند.
عوامل خطر
برخی از عوامل مرتبط با رشد شخصیت می توانند خطر بروز اختلال شخصیت مرزی را افزایش دهند. شامل:
تمایل ارثی: اگر بستگان نزدیک – مادر، پدر، برادر یا خواهر شما- دارای یک اختلال مشابه یا دیگر اختلالات روانی باشند. شما ممکن است در معرض خطر بیشتری قرار بگیرید.
کودکی استرس زا: بسیاری از مبتلایان به این اختلال در دوران کودکی مورد آزار جنسی یا جسمی قرار می گیرند و مورد بی توجهی قرار می گیرند. برخی از افراد هنگام جوانی از والدین یا مراقبان نزدیک خود جدا شده اند یا والدین یا مراقبان خود را با سوء مصرف مواد یا سایر مشکلات سلامت روان از دست داده اند. برخی دیگر در معرض درگیری خصمانه و روابط خانوادگی ناپایدار بوده اند.
عوارض
اختلال شخصیت مرزی می تواند به بسیاری از مناطق زندگی شما آسیب برساند. این می تواند بر روابط صمیمی، شغل، مدرسه
فعالیت های اجتماعی و تصویر فرد خود تأثیر منفی بگذارد،
در نتیجه:
– تغییرات مکرر شغلی
– کامل طی نکردن دوره ی تحصیلی و ترک تحصیل
– چندین مسئله حقوقی مانند افتادن به زندان
– روابط پر از درگیری ، رابطه زناشویی نا مناسب یا طلاق
– آسیب زدن به خود مانند بریدن یا سوزاندن و بستری شدن مکرر در بیمارستان
علاوه بر این، ممکن است اختلالات روانی دیگری نیز همراه آن وجود داشته باشد، مانند:
– افسردگی
– استفاده از الکل یا سوء مصرف مواد دیگر
– اختلالات اضطرابی
– اختلالات اشتها
– اختلال دو قطبی
– اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
– اختلال توجه / بیش فعالی (ADHD)
– سایر اختلالات شخصیتی
چگونه اختلال شخصیت مرزی درمان می شود؟
روان درمانی
درمان اصلی برای اختلال شخصیت مرزی است. متخصص بهداشت روان شما ممکن است یکی از انواع یر را توصیه کند: درمان شناختی رفتاری (CBT)، درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT)، و درمان متمرکز بر طرحواره.
درمان شناختی رفتاری (CBT) : به شما کمک می کند تا باورها، رفتارها و ادراکات نادرستی که درباره خود یا دیگران دارید، را تشخیص داده و تغییر دهید. این روشها به شما می آموزد که وقتی احساس عصبانیت، نا امنی، اضطراب یا خودکشی می کنید واکنش درستی به آن ها نشان دهید.
درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) : به شما می آموزد که چگونه اعتقادات و رفتارهای خود را بشناسید، از آن آگاه باشید و بپذیرید. شما همچنین می توانید واکنش های سالم نسبت به این رفتارها یاد بگیرید.
درمان متمرکز بر طرحواره به شما کمک می کند تا خود و جهان را به روشی مثبت تر ببینید.
دارو
دارو اختلال شخصیت مرزی را درمان نمی کند، اما می تواند علائم را تسکین دهد. دارو هایی مثل:
داروهای ضد افسردگی، ضد روانپریشی و داروهای ضد اضطراب ممکن است مورد استفاده قرار گیرند.

گردآوری: دکتر سعادت اله روحانی

طراحی سایت

Powered by keepvid themefull earn money