ارتباطات گروههای خونی با بیماریها

شناخت گروه خونی خودمان فقط برای این نیست که بدانیم به چه کسی می توانیم خون بدهیم و یا از چه کسی می توانیم خون بگیریم. بلکه گروه های خونی الگوهای پیچیده ای از سلامتی هر فرد را نشان می دهند، یعنی گروه خونی هر فردی روی سلامتی او و بیماری هایی که به آنها دچار می شود، تاثیر دارد.
ما انسان ها چهار نوع گروه خونی داریم که شامل گروه خونی A ، گروه خونی B ، گروه خونی AB و گروه خونی O است.
گروه خونی هر فردی بر اساس آنتی ژن های خاصی که روی سطح گلبول های قرمز خون وجود دارند تعیین می شود، یعنی تفاوت گروه های خونی بستگی به آنتی ژن آنها دارد.
1- مشکلات حافظه
گروه خونی AB بیشتر از بقیه دچار مشکلات حافظه می شود.
مغز و سیستم عروقی (رگ های خونی) بیش از آنچه که فکر می کنید، با هم ارتباط دارند.
2- سرطان لوزالمعده
گروه خونی O کمتر دچار این بیماری می شود.
این درست است که بگوییم که افراد دارای گروه خونی O نسبت به سایر گروه های خونی در معرض خطر کمتری برای ابتلا به بیماری سرطان لوزالمعده (پانکراس) قرار دارند.
3- بیماری های قلبی
گروه خونی AB بیشتر از بقیه در معرض خطر ابتلا به بیماری های قلبی است.
4- استرس
گروه خونی A در معرض خطر زیاد ابتلا به استرس قرار دارد.
از آنجایی که برخی گروه های خونی بیشتر دچار تغییرات هورمونی می شوند، پزشکان معمولا توصیه های ورزشی خود را بر اساس گروه خونی بیمار در نظر می گیرند.
به عنوان مثال، افرادی که گروه خونی A دارند، بیشتر از بقیه گروه های خونی، دارای مقادیر بالای هورمون کورتیزول هستند. هورمون کورتیزول را هورمون استرس نیز می نامند.
معمولا ترکیب و آرایش آنتی ژن های موجود بر روی سطح گلبول های قرمز هر فردی می تواند میزان ترشح هورمون ها را در بدن او تعیین کند.
افراد دارای گروه های خونی A و B بهتر به روش های آرامش دهنده مانند ورزش یوگا پاسخ می دهند، به خصوص اگر مشکل افسردگی در خانواده آنها وجود داشته باشد.
همچنین برای گروه خونی AB ، ورزش های تنظیم کننده سیستم ایمنی بدن مفید هستند.
اما قضیه در مورد گروه خونی O فرق می کند.
افراد دارای گروه خونی O نمی توانند سریعا هورمون های استرس زا را از بدن خود دفع کنند، لذا بیشتر دچار مشکلات ناشی از آن می شوند.
در کل باید گفت افراد دارای گروه خونی O دیرتر دچار استرس می شوند، اما دیرتر هم از دست آن خلاصی می یابند.

دکتر فرهاد رجب پور صنعتی

عارضه گوش شناگران یا «اوتیت اکسترن» یا «اوتیت حاد خارجی» هنگامی رخ می‌دهد که آب درون مجرای گوش به دام می‌افتد. این عارضه باعث می‌شود که لاله گوش و مجرای خارجی گوش ملتهب، عفونی یا دچار تحریک شوند. افرادی که به‌طور مستمر در آب می‌مانند، گوش و مجرای خارجی‌شان در تماس مستقیم با محیط و آلودگی‌های قارچی یا میکروبی داخل آب قرار می‌گیرد و به خارش، التهاب و درد که از نشانه‌های شایع عفونت‌های قارچی و میکروبی هستند مبتلا می شوند.
آن چه که باعث مى شود گوش شناگر این حالت را پیدا کند، رطوبت بیش از حد است، مثل این که شما دست هاى تان را داخل آب نگه دارید، پوست دست از رطوبت نرم و له شده و حالت چرم مانند به خود مى گیرد، گوش ها به طور مرتب در تماس با آب هستند.
علل رایج این عارضه، شناکردن در آب‌های آلوده، خراشیدگی گوش یا باقی‌ماندن شیئی در گوش است.
تعریق زیاد، هوای مرطوب و یا باقی ماندن آب در گوش بعد از شنا یا استحمام می تواند محیط مطلوبی را برای رشد باکتری ها بوجود آورددر. تمیز کردن گوش با گوش پاک کن، خاراندن گوش توسط انگشت و یا قرار دادن هدفون و یا سمعک می تواند باعث پارگی پوشش کانال گوش و رشد باکتری ها در آنجا گردد. مواد مورد استفاده برای مو و یا زیورآلات گوش می توانند باعث آلرژی و مشکلات پوستی گردند که احتمال عفونت گوش را افزایش می دهند.
علائم گوش شناگران
• خارش کانال گوش
• قرمزی داخل گوش
• با دست زدن به لاله گوش و یا فشار دادن برآمدگی گوش، درد خفیفی ایجاد می شود.
• مایع شفاف و بدون بویی از گوش بیرون می آید.
درمان گوش شناور
• درمان به موقع و درست بیماری میتواند از عوارض جدی آن پیشگیری کند . اما اگر درمان به سرعت انجام نشود ممکن است عفونت ها و عوارض جدی تر بعدی را در پی داشته باشد .
درمان بستگی به شدت عفونت و دردناکی دارد . درمانگر ممکن است قطره های گوشی حاوی آنتی بیوتیک برای مبارزه با عفونت تجویز کند.
برای عفونت های شدید تر، ممکن است آنتی بیوتیک های خوراکی تجویز شوند و متخصص ممکن است بخواهد برای تشخیص منشا بیماری ( باکتری یا قارچ ) از مواد عفونی داخل گوش نمونه برداری کند .
• داروهای ضد درد اغلب می توانند درد گوش را کنترل کنند، اما اگر درد شدید باشد، ممکن است لازم باشد دارو تجویز شود. عفونت گوش شناگر معمولا در طی 7 تا 10 روز از شروع درمان بهبود میابد.
• توجه به این نکته ضروری است که عفونت گوش ، فقط باید توسط پزشک درمان شود . در غیر اینصورت ممکن است منجر به بدتر شدن بیماری شود .
پیشگیری از عفونت ها خارجی گوش
استراتژی های پیشگیری کننده از عفونت حاد خارجی مشابه استراتژی هایی است که برای درمان استفاده می شود.
o اجتناب از قرار دادن و فروکردن هرگونه جسم خارجی در کانال گوش: استفاده از گوش پاک کن شایع ترین رویداد منجر به عفونت گوش خارجی حاد است.
o اکثر کانال های نرمال گوش یک مکانیسم خود تمیز کن و خود خشک کن دارند، که منجر به تمیز کردن کانال گوش میشود .
o اجتناب از شنا در آب آلوده.
o اجتناب از شستن مو یا شنا کردن اگر علائم خفیف اوتیت خارجی حاد را احساس میکنید .
o هنگام شنا ، از محافظ های گوش استفاده کنید تا آب وارد گوش نشود . اگر آب به گوش هایتان وارد شد حتما آنرا خشک کنید . اما چگونه ؟ به هیچ عنوان جسم اضافی مانند گوش پاک کن ، دستمال و … داخل کانال گوش نکنید . میتوانید از سشوار در درجه ی کم آن استفاده کنید و سشوار را با فاصله از گوش نگاه داشته تا آب اخل مجرا خشک شود .
عوارض عفونت گوش شناگر
عفونت گوش شناگر معمولا به راحتی درمان می شود، اما اگر درمان نشود، ممکن است عوارض زیادی ایجاد شود. افراد مبتلا به دیابت ، افراد د ارای اختلالات سیستم ایمنی بدن و برخی بیماری های دیگر بیشتر در معرض ابتلا به عوارض این بیماری هستند . بنابراین به این افراد توصیه میشود تا سریعا تحت نظر و درمان متخصص قرار گیرند.
برخی عوارض احتمالی :
o اوتیت خارجی مزمن
o گسترش عفونت به مناطق دیگر بدن
o اوتیت خارجی نکروزان

دکتر فرهاد رجب پور صنعتی

طراحی سایت

Powered by keepvid themefull earn money